تست انسولین
تست انسولین
تیر 15, 1401
آزمایش 2hpp
آزمایش 2hpp (قند دو ساعته)
تیر 15, 1401

علائم ایدز (HIV)

علائم ایدز

تفاوت بین HIV و ایدز چیست؟

برای اینکه بتوانیم علائم ایدز را به درستی تشخیص دهیم، ابتدا باید تفاوت HIV و ایدز را بدانیم.
HIV ویروسی است که سیستم ایمنی بدن شما را تضعیف می کند که باعث سندرم نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) می شود.
اچ‌آی‌وی گلبول های سفید سیستم ایمنی به نام سلول های CD4 یا سلول های T کمکی را آلوده می کند. سلول های CD4 را از بین می برد و تعداد گلبول های سفید خون را کاهش می دهد. این باعث می‌شود که شما یک سیستم ایمنی داشته باشید که نمی‌تواند با عفونت‌ها مبارزه کند، حتی عفونت‌هایی که معمولاً شما را بیمار نمی‌کنند.
اگر HIV نداشته باشید، نمی توانید به ایدز مبتلا شوید. به لطف درمانی که اثرات ویروس را کاهش می دهد، همه افراد مبتلا به HIV به ایدز مبتلا نمی شوند. اما بدون درمان، همه افراد مبتلا به ایدز مبتلا خواهند شد.

HIV با از بین بردن سلول های T، سیستم ایمنی بدن را ضعیف می کند و باعث می شود بدن مقاومت خود را در برابر ویروس ها، باکتری ها، انگل ها، مواد سرطان زا، سموم و قارچ ها از دست بدهد و حتی نمی توانید با بیماری های ساده مانند قارچ ناخن مبارزه کنید.

شما می توانید بدون هیچ علامتی HIV داشته باشید. انجام آزمایش و شروع زود هنگام درمان بهترین شانس را برای زندگی طولانی به شما می دهد.

 

HIV چیست؟

HIV مخفف Human Immunodeficiency Virus است که در ابتدا خود را با علائمی شبیه آنفولانزا بروز می دهد. سپس می تواند برای مدت طولانی در بدن شما بدون ایجاد علائم قابل توجه پنهان شود.
HIV سلول های سیستم ایمنی را آلوده و از بین می برد و مبارزه با سایر بیماری ها را دشوار می کند. هنگامی که اچ آی وی به شدت سیستم ایمنی را ضعیف می کند، می تواند منجر به سندرم نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) شود.
از آنجایی که اچ‌آی‌وی برعکس عمل می‌کند تا دستورالعمل‌های خود را در DNA شما وارد کند، به آن رترو ویروس می‌گویند.
بدون درمان، عفونت HIV در حدود 10 سال به ایدز تبدیل می شود.

 

ایدز چیست؟

ایدز آخرین و جدی ترین مرحله عفونت HIV است. افراد مبتلا به ایدز دارای تعداد بسیار کمی گلبول های سفید خاص هستند و سیستم ایمنی بدن آنها به شدت آسیب دیده است. آنها ممکن است بیماری های دیگری داشته باشند که نشان دهنده پیشرفت آنها به سمت ایدز باشد.
ایدز می تواند باعث کاهش وزن سریع، خستگی مفرط، زخم های دهان یا ناحیه تناسلی، تب، تعریق شبانه و تغییر رنگ پوست شود. سایر بیماری ها و سرطان ها اغلب در افراد مبتلا به ایدز رخ می دهند و می توانند علائم دیگری ایجاد کنند.

 

علائم ایدز (مرحله پایانی HIV) چیست؟

این ویروس ممکن است علائمی نداشته باشد، بنابراین حتی اگر احساس بیماری نمی کنید، اما احتمال انتقال وجود دارد، آزمایش دهید.
گاهی اوقات وقتی برای اولین بار به HIV مبتلا می شوید، علائم ایدز شبیه آنفولانزا را تجربه خواهید کرد که می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • تب و لرز
  • خستگی
  • گلو درد
  • درد عضلانی
  • تعریق شبانه
  • مور مور شدن
  • زخم های دهان
  • تورم غدد لنفاوی

 

چه کسانی به HIV مبتلا می شوند؟

  • شما می توانید از طریق خون، مایع منی، مایعات واژینال، شیر مادر و مایعات رکتوم فرد آلوده، مبتلا شوید. افراد با هر جنس و گرایش جنسی می توانند به اچ‌آی‌وی آلوده شده و آن را گسترش دهند.
  • این ویروس می تواند از طریق دهان، مقعد، آلت تناسلی، واژن وارد بدن شما شود. نمی تواند از پوست شما عبور کند مگر اینکه بریدگی یا زخم داشته باشید.
  • افراد باردار مبتلا به HIV نیز می توانند آن را به نوزادان خود بدهند.
  • داشتن رابطه جنسی بدون کاندوم و استفاده از سوزن های مشترک برای مصرف مواد مخدر از رایج ترین راه های انتقال HIV است.
  • افرادی که خود را به عنوان همجنسگرا، دوجنسه و مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند (MSM) شناسایی می کنند.

 

آیا HIV با بوسیدن منتقل می شود؟

از آنجایی که اچ‌آی‌وی از طریق بزاق منتقل نمی‌شود، بوسیدن روش معمولی برای آلوده شدن نیست.

در شرایط خاصی که سایر مایعات بدن مشترک است، مانند : اگر هر دو نفر زخم های باز در دهان یا خونریزی لثه داشته باشند، احتمال ابتلای شما به اچ آی وی از طریق بوسیدن عمیق و دهان باز وجود دارد.

 

HIV در چه شرایطی منتقل نمی شود؟

  • اهدای خون
  • نیش حشرات
  • حمام های عمومی یا استخرهای شنا
  • لمس یا در آغوش گرفتن فرد مبتلا به اچ آی وی/ایدز
  • به اشتراک گذاشتن فنجان، ظرف با فردی که HIV/AIDS دارد

 

چگونه می توان خطر ابتلا به HIV را کاهش داد؟

بهترین راه برای کاهش خطر ابتلا به HIV این است که از نحوه انتشار آن آگاه باشید و از خود در طول فعالیت های خاص محافظت کنید.

  • در صورت داشتن هر نوع رابطه جنسی (واژینال، مقعدی یا دهانی) از کاندوم لاتکس (لاستیک) استفاده کنید.
  • از روان کننده های مبتنی بر آب (لوسیون) استفاده کنید.
  • هرگز برای مصرف مواد از سوزن مشترک استفاده نکنید.
  • برای سایر بیماری های مقاربتی آزمایش و درمان شوید. سایر بیماری های مقاربتی می توانند شما را در معرض خطر بالاتر ابتلا به عفونت HIV قرار دهند.
  • از مستی یا زیاده روی خودداری کنید. افراد مست ممکن است کمتر از خود محافظت کنند.
  • اگر فکر می کنید در معرض HIV قرار گرفته اید، در اسرع وقت با پزشک تماس بگیرید تا ببینید آیا باید از پروفیلاکسی پس از مواجهه (PEP) استفاده کنید.
  • استفاده صحیح از کاندوم برای محافظت از خود در برابر HIV مهم است. برای هر عمل جنسی که آلت تناسلی شما را درگیر می کند از کاندوم مردانه استفاده کنید.
  • همچنین می توانید از واژن یا مقعد با کاندوم داخلی محافظت کنید.
  • در هر زمان فقط باید از یک نوع کاندوم استفاده کنید. هم از کاندوم مردانه و هم از کاندوم داخلی استفاده نکنید.
  • تعداد شرکای جنسی خود را محدود کنید.

 

مراحل HIV چیست؟

مرحله 1: HIV حاد

برخی از افراد یک یا دو ماه پس از ابتلا به HIV علائمی شبیه آنفولانزا پیدا می کنند. این علائم اغلب در عرض یک هفته تا یک ماه از بین می روند.

مرحله 2: مرحله مزمن/تاخیر بالینی

پس از مرحله حاد، شما می توانید سال ها بدون احساس بیماری، HIV داشته باشید. مهم است که بدانید حتی اگر احساس خوبی دارید، همچنان می توانید HIV را به دیگران منتقل کنید.

مرحله 3: ایدز

ایدز جدی ترین مرحله عفونت HIV است. در این مرحله، اچ‌آی‌وی سیستم ایمنی بدن شما را به شدت تضعیف کرده است و عفونت‌های فرصت‌طلب بیشتر شما را بیمار می‌کنند.
عفونت‌های فرصت‌طلب عفونت‌هایی هستند که فردی با سیستم ایمنی سالم معمولاً می‌تواند با آنها مبارزه کند. هنگامی که HIV به ایدز تبدیل می شود، این بیماری ها از سیستم ایمنی ضعیف شما سوء استفاده می کنند.
در صورت ابتلا به ایدز، احتمال ابتلا به برخی سرطان ها بیشتر است. این سرطان‌ها و عفونت‌های فرصت‌طلب با هم، بیماری‌های تعریف‌کننده ایدز نامیده می‌شوند.
علائم ایدز می تواند ناشی از عفونت HIV باشد، اما بسیاری از آنها ناشی از بیماری هایی هستند که از سیستم ایمنی ضعیف شما سوء استفاده می کنند.

 

آیا در صورت ابتلا به HIV می توان اقدام به بارداری کرد؟

برخی از مردم فکر می کنند که اچ‌آی‌وی به شانس باردار شدن شما آسیب می زند، اما این درست نیست. اگر HIV دارید و می خواهید باردار شوید، با پزشک خود صحبت کنید. با هم می‌توانید قبل از اقدام به بارداری برنامه‌ای برای سلامت خود، شریک زندگی‌تان و بچه‌های آینده داشته باشید.
HIV می تواند در طول رابطه جنسی محافظت نشده به شریک زندگی شما و در دوران بارداری، زایمان و شیردهی به کودک شما سرایت کند. مصرف داروهای ART می تواند تا حد زیادی خطر انتقال اچ آی وی به کودک شما را کاهش دهد، به خصوص اگر بار ویروسی غیرقابل شناسایی داشته باشید. ممکن است پزشک شما توصیه کند که به کودک خود شیر ندهید و به جای آن از شیر خشک استفاده کنید.

 

آیا HIV از بین می رود؟

HIV به خودی خود از بین نمی رود. خود را در DNA شما وارد می کند تا سلول های شما فکر کنند که بخشی از شماست. ممکن است سال‌ها بدون علائم ایدز پس از عفونت اولیه باقی بماند، اما همچنان می‌تواند به سیستم ایمنی بدن شما آسیب برساند، حتی اگر احساس بیماری نکنید.

ممکن است دوره هایی در زمان مصرف دارو وجود داشته باشد که ویروس با آزمایش HIV قابل تشخیص نباشد. در این موارد، اچ‌آی‌وی می‌تواند در بدن شما پنهان و شناسایی نشود. می تواند “بیدار شود” و در آینده دوباره شروع به تخریب سلول های شما کند.

به همین دلیل است که ادامه مصرف داروهای HIV، حتی اگر احساس بیماری نمی‌کنید یا ویروس غیرقابل شناسایی است، بسیار مهم است.
بدون درمان، اچ‌آی‌وی سیستم ایمنی شما را تضعیف می کند تا زمانی که نتوانید با سایر بیماری های جدی مبارزه کنید.

 

چگونه می توانم بفهمم که HIV دارم؟

تنها راه برای دانستن اینکه آیا اچ‌آی‌وی دارید یا خیر، انجام آزمایش HIV است.

 

HIV چگونه تشخیص داده می شود؟

ویروس HIV با آزمایش خون یا (بزاق) تشخیص داده می شود.
اگر آزمایش شما منفی شد، آزمایش بیشتری لازم نیست.
اگر آزمایش شما مثبت شد، آزمایشگاه ممکن است آزمایش‌های بعدی را برای تأیید نتیجه انجام دهد.

 

چه آزمایشاتی HIV را تشخیص می دهد؟

سه نوع آزمایش وجود دارد: آزمایش آنتی ژن/آنتی بادی، آزمایش آنتی بادی و آزمایش اسید نوکلئیک (NATs)

 

تست آنتی ژن/آنتی بادی

آزمایشات آنتی ژن به دنبال نشانگرهایی بر روی سطح HIV به نام p24 هستند. آزمایش های آنتی بادی به دنبال مواد شیمیایی هستند که بدن شما هنگام واکنش به آن نشانگرها تولید می کند. آزمایش آنتی ژن/آنتی بادی هر دو را بررسی می کند.
نمونه بردار نمونه کوچکی از خون را با سوزن از بازوی شما می گیرد. خون به آزمایشگاه فرستاده می شود و از نظر p24 و آنتی بادی های موجود در آن آزمایش می شود.برای تشخیص HIV باید حداقل 18 روز پس از قرار گرفتن در معرض صبر کنید. ممکن است لازم باشد تا 90 روز پس از قرار گرفتن در معرض برای نتایج دقیق آزمایش را انجام دهید.

 

آزمایشات آنتی بادی

این آزمایش ها به دنبال آنتی بادی های HIV در خون یا بزاق شما هستند.
آزمایش آنتی بادی می تواند 23 تا 90 روز پس از قرار گرفتن در معرض برای تشخیص HIV طول بکشد.

 

آزمایشات اسید نوکلئیک (NATs)

NAT ها ویروس HIV را در خون شما جستجو می کنند.
NAT به طور معمول می تواند HIV را 10 تا 33 روز پس از قرار گرفتن در معرض آن تشخیص دهد.
توجه داشته باشید که این آزمایش اغلب مورد استفاده قرار نمی گیرد مگر اینکه در معرض خطر بالایی قرار داشته باشید.
اگر آزمایش شما مثبت شد، احتمالاً آزمایش های دیگری را برای ارزیابی سلامتی شما توصیه می کند. اینها ممکن است شامل شمارش کامل خون (CBC)، همراه با غربالگری هپاتیت ویروسی، اشعه ایکس قفسه سینه، نمونه برداری از سلول های دهانه رحم، تعداد CD4 و بیماری سل.

 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورت ابتلا به HIV و داشتن علائم ایدز مهم است که درمان را در اسرع وقت شروع کنید.
اگر از قبل می دانید که HIV دارید، باید دستورالعمل های پزشک خود را در مورد زمان تماس دنبال کنید.
درمان هر نوع عفونتی مهم است، بنابراین اگر علائم جدیدی مانند تب، تعریق شبانه، اسهال یا هر چیز دیگری که نگرانتان کرده است، با پزشک خود تماس بگیرید.

 

منابع : clevelandclinic

پرسش و پاسختان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.